تجدید خاطرات

بعد از یک سال و نیم و کلی اتفاقات عجیب و غریب یهویی خواستم اینجا رو چک کنم.

و کامنت دوست عزیزی رو دیدم که منو با سرعت وصف ناپذیری من رو در مکان و زمان دیگه ای قرارداد.

من رو برد به بهتربن روزها، بهترین مکانها، بهترین زمان و بهترین دوستان..

روزایی که امیدم به زندگی زیاد بود.روزهایی که مثبت اندیش بودم.

یهویی چی شد! نمی دونم

آدم وقتی دستش به جایی نمیرسه و کاری ازش برنمیاد فقز میشینه و مرور خاطرات میکنه.

یهو بوی دریا اومد .باد گرم و احساس شرجی و نم همراه با بوی خزه ی بسته شده روی سنگهای لب ساحل .

در برابر افتادن روسریم مقاومت نمیکنم. میذارم باد برای موهام تصمیم بگیره.

چقدر این حس و حال و این مرور رو دوست دارم

چقدر این کامنتهای یهویی و غیر قابل انتظار رو دوست دارم.

باز هم بنویس برای این جونور فرنگی

چون منم باز می خوام بنویسم.